Om de zoveel tijd kom ik nog even kijken op mijn blog. Het was 'in' in 2005….een weblog hebben. Anno 2010 heeft iedereen het over Twitter. Ook leuk – ik doe er druk aan mee – maar op een weblog kan je eigenlijk veel meer kwijt.En terugkijken gaat ook wat makkelijker. Zo heb ik net met mijn vriendin – ze weet van het bestaan van dit weblog af – nog even gekeken naar de eerste blogs die ik schreef nadat ik haar had ontmoet. Poeh, wat was ik eigenlijk een romanticus. Ik beschreef haar als mijn zondagmolletje. En ja, dat was toen liefkozend bedoeld. En geloof het of niet, maar ik herinner mij die dag ook nog wel. Bijna vijf jaar geleden.

Veel veranderd in die tussentijd. Ze is niet alleen mijn zondagsmolletje, maar ook mijn zaterdagsmolletje, maandagsmolletje, dinsdagmolletje….enfin, jullie begrijpen het. En straks komt er nog een molletje bij. En ik verwacht zijn het een opvallend luide stem voor een molletje zal hebben. Het duurt niet lang meer. Ik  tel al af (en mijn vriendin overigens ook).

En dat is dan de status. Vijf jaar na dato. Weliswaar niet getrouwd maar een vader in wording. En ik heb eigenlijk ook wel weer zin om af en toe een stukje daarover te gaan schrijven. Of ik dat dat op deze site ga doen weet ik nog niet. Misschien dat ik wel "openbaar"ga. Want ikzie is toch ikzie. Ikzie maar jijnie. Hoewel…een enkeling heeft mij inmiddels herkend. Maar dan heb ik voor deze mensen een nieuwe uitdaging; zoek ikzie straks maar weer…..

Gisteren op tv ‘help mijn man is klusser gekeken’. Een serie die ik met veel vermaak kijk. Want de klus is bij ons namelijk geklaard. Na 3 maanden hard werken – een beetje van mij, en een beetje van Polen – hebben we intrek genomen in ons nieuwe huis. Natuurlijk moet hier en daar nog wel een plankje worden gekwast, maar overall zou je kunnen zeggen dat we vele duizenden euro’s lichter zijn maar een paleisje rijker.

In grote buien van poetisch geklets zeggen wij dat het huis nu weer de aandacht heeft gekregen die het verdiende. Want deze jaren’30 woning was in slechte staat. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de vorige eigenaren gevlucht zijn omdat ze de klusellende niet overzagen.

Eergisteren wandelde de laatste Pool de deur uit. Hij was bijna onderdeel van het meubilair geworden. Zo erg zelfs dat de buren – ja, je woont in een dorp of niet – al wisten wat zijn auto was. Hij had nog even wat lampjes voor ons opgehangen – je wordt lui als je van de klustijgers in huis hebt – maar nu was het over. Pool eruit en de kat weer opgehaald bij de ouders.

Gisterenavond helemaal rust in huis. Voor het eerst ook even de kachel aan. Verdomd, ook die werkte. Wijn open en kat op schoot. En dan hoor ik John Williams zeggen ‘denk je nu echt dat je vrouw hier blij mee is? Dit kan zo niet. Hier moet wat aan gedaan worden.’ Prima, dacht ik. Ga maar lekker klussen. Maar bij ons blijven de hamers, kwasten en verfpotten even waar ze nu staan. In de schuur.

Het lijkt zowat wel een dagtaak. Iedere keer zeul ik met 24 rollen toiletpapier van de supermarkt naar huis. Sinds de komst van mijn vriendin lijkt het wel alsof die dingen gevroten worden. Eerst dacht ik nog aan toeval, maar nu weet ik het zeker:

Vrouwen gebruiken veel meer toiletpapier!

Omdat mijn vriendin stellig bleef ontkennen dat dit het geval was, het ik afgelopen maandag de proef op de som genomen. Twee genummerde rollen op de pot: eentje voor haar en eentje voor mij. En een eed dat er niet valsgespeeld ging worden. Dat laatste kon natuurlijk op vele manier: een velletje bij de vijand pakken, je afpoetsgedrag minimaliseren of gewoon inhouden tot op het werk.

Maar goed, er is de afgelopen week eerlijk gespeeld. En uit het feit dat ik er een logje overschrijf, kunt u de uitslag opmaken: vrouwen gebruiken meer toiletpapier.

En net toen ik dacht dat ik er afstand van had genomen, zijn ze weer terug. De kleine tikjes. De houvastjes in mijn bestaan, mijn rituelen. Geef het een naam, maar iedereen weet wat ik hier bedoel.

Vroeger moest ik altijd onder het bed kijken. Ging het licht aan in de gang omdat Jaws daar kon zitten (les: kijk nooit een enge film als je te jong bent). Moesten de gordijnen rechts over links dicht. Enzovoort.

En wat is de schade vandaag de dag? Ik slaap alleen op mijn rug (palm van de linkerhand van mijn vriendin altijd op mijn rechterschouder), naast mij moet altijd een bekertje water staan, de wc deur moet dicht (ik moet een ‘klik’ horen), vaste plek op de bank etc. En ongetwijfeld kan mijn vriendin deze lijst verder aanvullen. (Er wat van zeggen zal ze overigens nooit doen, want haar lijst met tikjes is zonodig nog langer.)

Erg vind ik het allemaal niet hoor. Kijkend naar Wimbledon zag ik mensen die het erger hebben. Neem nou Nadal….die plukt voor elke servicebeurt zijn broek uit zijn kont, streelt minimaal twee keer door zijn lange manen en zet in de rustpauze altijd zijn waterflessen op gelijke afstand met labels altijd dezelfde richting. Dat noem ik geen tikje meer.

En dan valt een vers glaasje water dus wel weer mee.

"Zullen we dan nu gaan afwassen? Joehoe, hoor je me? Aandacht!"

Mijn vriendin prikt me enkele malen in mijn zij.

"He, even voor de duidelijkheid: daar is voetbal – ik wijs naar de tv – en er zijn nog twee minuten te spelen"

"Zover ik kan zien is dit geen AZ, geen Nederlands elftal en geen Championsgedoe. Aan de slag dus!"

"Die koelkast van jou….die kan dus echt niet!"

Altijd leuk, Ikzie had vorige week zijn nichtje van zestien op bezoek. Ikzie is best wel hip – vindt hij – maar uitgerekend op het punt waar ik vintage dacht te zijn, vond mijn nichtje mij dus een oude lul. Mijn trouwe Siemens telefoon kon dus echt niet. En aangezien zij nu toch bij mij op bezoek was……op naar de winkel.

Nu is een telefoon voor mij een telefoon. Maar zeg dat niet tegen een zestienjarige. Een mobiel laat zien wie je bent (of wil zijn. Maar die nuance heeft ze niet door). Madame begint een charmant gesprekje met een charmante verkoper over beltegoed, belbundels, ringtones, internet, MP3, 1GB kaart etc wiepie, wappie en nog zo wat van die kreten. En een kwartier later heeft ze het bepaald: jij moet een Nokia N73. (noot: de N95 – schijnt nog hipper te zijn -was niet beschikbaar).

Ikzie hoefde als een bejaarde man helemaal niets meer te doen. Binnen vijf minuten had ik de meest gekke ringtones. "Gaat allemaal via Bluetooth joh" , en waren de eerste kiekjes al gemaakt. "3,2 megapixel. Cool!". "Oja, ik installeer ook even het Nokia-menu voor je want dat van Vodafone is niet handig".

Trots als een pauw stapte Ikzie van de week de werkvloer op. De N73 legde ik quasi opzichtig naar mij neer. Al snel had ik drie fans. "Ach ja, je moet wel bijblijven natuurlijk" en stiekem dankte ik mijn nichtje.

Het wordt weer Frankrijk dit jaar. Nog een paar weekjes en we vouwen ons in onze Ford Ka. Stokbrood, wijn, cultuur (ja, zelfs dat), rust, brocante en….Tour de France.

Nu zet ik mijn zinnen al jarenlang op een tourbezoekje maar dit jaar wordt mijn droom werkelijkheid. Om te voorkomen dat ik uren moet reizen en dan in 2 minuten het hele peleton voorbij zie knallen, heb ik een bergetappe uitgezocht. Dan kan ik de renners in volle glorie aanschouwen. Mijn helden!

De azijnzeikerds beginnen ongetwijfeld weer over doping en over verkochte ritten. Maar mijn herinnering maken ze niet kapot met het gepraat over een spuitje. Als ik aan de Tour denk, dan zie ik mij als twaalfjarige over de camping wandelen. Verzonken in de Franse sportkrant L’Equipe. Woord voor woord zinnen ontcijferen om maar te kijken wat Rooks had gedaan. Het feit dat ik hem later heb mogen interviewen en zijn tourshirt kreeg, was slagroom op de taart. Of ik denk aan het prachtige interview dat ik heb gehad met Jan Nolten, een van de eerste Nederlandse renners in de Tour. Oud, maar nog steeds bevlogen, vertelde hij mij dat hij de grote Coppi het vuur aan de schenen had gelegd. Ook gedenkwaardig: mijn gesprek met Wim van Est. "Weet je wie ik ben jongen? Vraag het anders maar even aan je vader!"

Ik heb ze gesproken…veel van mijn helden. En nu ga ik de bergen zien, waar zijn zwoegend en met weinig versnellingen overheen zijn gegaan. Ik zeg met terugwerkende kracht: respect!

Binnenkort is mijn vriendin jarig. 34 jaar. Althans dat denk ik. Wat ik wel zeker weet, is dat ik weer met een spetterend cadeau moet komen. Ik heb een naam hoog te houden.

Maar gelukkig hebben vrouwen de neiging om alvast een beetje mee te denken. Vorige week zondag kreeg ik dus midden op straat te horen ‘kijk die zou ik graag willen hebben’. Ik keek een beetje om mij heen, maar aangezien ik niet helemaal achterlijk ben begreep ik de hint. Ze bedoelde de blingbling in de etalage. Zilver met een blauwe steen. Nog geen goud, maar toch….een ring? Ik heb mijn hele leven nog nooit een ring gegeven aan een vrouw. Commitment enzo. Brrr. De vrouwen onder de lezers denken nu vast ‘ach mannen, allemaal hetzelfde’, maar jullie moeten ons ook een beetje begrijpen. Althans, mij.

Enfin, de ring dus. Het onderwerp was bijzonder niet-subtiel neerlegd en dan heb ik dus de neiging mijn kont tegen de krib te gooien. De afgelopen week heb ik dus al een paar keer plagerig gevraagd ‘zeg schat, wat wil je eigenlijk hebben’. En iedere keer hetzelfde antwoord ‘verzin maar wat als het maar geen lingerie is’ (maak hieruit niet op dat ze dat niet leuk vindt om te krijgen, maar ze wil een sexy setje niet op de verjaardag omdat ze aan haar moeder uiteraard het kado wil laten zien. Nu kijk ik uit naar dat gezicht van mijn schoonmoeder maar mijn vriedin blijkbaar niet)

As we speak heeft ze nog steeds geen idee of ik gehoor ga geven aan haar verzoek. Al trechtert ze het slim, ik moet het haar nageven. Want zelfs op mijn uitvluchtzin ‘schat, ik ken je ringmaat niet eens’ had ze een antwoord. ‘Oh, in het rode doosje in het nachtkasje ligt een van mijn ringen hoor….’

Enfin, we tellen de dagen af. Eén ding weet ik inmiddels wel; ze wordt 34. Maar die ring……ik mag er gelukkig nog even over slapen.

"Achterbandje plakken en nieuw zadel alsjeblieft"

In een automatische beweging wilde ik mijn fiets al in de handen schuiven van de fietsenmaker, maar hij maakte geen aanstalte om mijn gekweste tweewieler aan te pakken.

"Volgende week vrijdag goed?"

Volgende week vrijdag? Wat dacht hij wel niet. Dat ik door de weeks gewoon niets te doen had ofzo? Ik had mijn fiets maandag weer nodig. Regen of geen regen, ik ga altijd op mijn fiets naar het werk.

"Maandag? Haha, zie je mijn werkplaats…."

Tja, die zag ik wel. Helemaal vol. Een zadel. Dat kon ik nog wel krijgen. En ja…..een bandenplaksetje. Bandenplakken….dat was voor mij zoiets als ‘bellen met een draadje’. Prehistorisch dus. Maar ik wilde mij niet laten kennen en tikte twintig euro’s af voor mijn nieuwe zadel en mijn nieuwe taak: bandenplakken. In mijn achterhoofd hoorde ik weer de woorden van mijn vader, die het laten plakken van een band altijd een schande vond. "Als je niet eens zelf je band kan plakken, dan…(in te vullen naar behoefte".

Dit moest hem toch goed doen. Gewapend met emmer water, setje en pomp daalde ik vanmorgen dus de trap af. Een trip down to memory lane. Voor de kenners: het was de achterband. Sleutels erin, bandje eruit, lekje opsnorren, band nog een keer navoelen ("een stap die altijd veel mensen overslaan mijn zoon") en daarna alles weer keurig op zijn plaats. Mijn vader kan trots op me zijn.

En nu morgen maar eens kijken……

Afgelopen weekend weer eens de jacht naar huizen geopend. Ikzie en vriedin willen landelijker woner. Stukje groen enzo. En meer vierkante meters. En in Amsterdam is dat onbetaalbaar. (Tenzij je zover uit het centrum gaat wonen dat alleen het naambordje nog verraadt dat je in een stadsdeel van Amsterdam woont.) Via Funda had mijn vriendin – zij is de grote speurder – een huisje achterhaald en zaterdag zijn we gaan kijken.

Toevallig was de eigenaar thuis en die liet ons zomaar binnen. Heerlijk toch, die dorpse gemoedelijkheid. De man was aan de oude kant – opzich is daar niets mis mee – en had de laatste jaren niets aan de woning gedaan. Zeg de laatste vijftig jaar. Werkelijk alles ontbrak: geen cv, geen isolatie, te kort aan schakelgroepen, oude stroomdraden. Een echt klusproject dus. Terwijl mijn vriendin in haar hoofd al aan het inrichten was, maakte ik even snel een praktische rekensom….

Maar goed, om niet geheel ontmoedigd de woning de woning te laten, besloot ik informatie op te vragen bij de verkopend makelaar. Via mail en telefoon gevraagd om een brochure. Jullie raden het al: er is nog steeds niets binnen. En daar kan ik slecht tegen. Ik dacht altijd dat een makelaar een huis wilde verkopen? Maar misschien ben ik er al een tijdje uit en is de trent van drammerige makelaars al helemaal over en zijn ze nu ‘achteroverhangend’. Aan mij hebben ze dan een slechte. Een makelaar moet zijn vak uitoefenen en mij die informatie geven. En voor de vorm zelfs een enthousiastmerend verkooppraatje houden. Da’s leuk, dat is het spel.

Maar nu hoeft het niet meer. Die brochure mag hij oprollen en……enfin jullie snappen wat hij daar mee mag.